سلام

دو هفته ای هست که نیستم. یا شاید بهتر باشد بگویم دو هفته ای هست که هستم.

رسمش این بود یادداشتی بگذارم، خداحافظی کنم، حلالیت بطلبم و این طور چیزها که معمول است. ولی...

اول اینکه همیشه وقت سفر، آنقدر شور و هیجان دارم که... آن هم چنین سفری!

دوم اینکه برای کسی که عادت دارد همه کارها را در دقیقه 90 انجام دهد، همیشه بعضی کارها می ماند برای بعد از دقیقه 90 یا هنگام ضربات پنالتی.

سوم اینکه اصلا برای چی باید حلالیت می طلبیدم؟ من که همه از دستم راضی هستند و این هوا دوستم دارند!؟!

چهارم اینکه آخر کدام کار من به آدم های معمولی شبیه بوده که این یکی اش باشد؟

پنجم اینکه خلاصه کلام، یک ماموریت پنج هفته ای به عربستان. دو هفته ای می شود که در مدینه هستم و چهارشنبه راهی مکه.

حلالم کنید. اگر عملی، گفته ای یا نوشته ای باعث رنجش دوستی شده، امید بخشش دارم.

دعا کنید برایم که مرا بپذیرد و نور و عشقش را توشه راهم کند.

 

دعا کنید که راهی باشم...  

                                   برای همه آنهایی که کودک درونشان بیدار است .

                   خاطرات کودکی هایم ،

      توی یک دفتر چه محبوس است .

               دفتری که پای هر برگش ، 

              نمره اما و افسوس است .

                 خاطرات کودکی هایم ،

             توی آن دفترچه جا مانده .

                از تمام شیطنت هایم ،

            خط کمرنگی به جا مانده .

      کاش می شد مردی از امروز ، 

           اختراعی تازه تر می کرد .

               کاش بالی بود تا آدم ،

         بر خط دفتر سفر می کرد .

 کاش می شد لحظه ای حتی ،

            بر تن دیروز تن سایید .

    لحظه ها  را بار دیگر زیست .

           رفته ها را بار دیگر دید .

        حیف اما می رسد پاییز . 

      کودکی ها می روند از یاد .

    می برد همراه خود یک روز . 

            بر گ زرد دفترم را باد .